از ياد نمي برم، هرگز تو را و عشق زيباي تو را،
لحظه قشنگ دوست داشتن و به اوج رسيدن را،
خواستني و تمام نشدني
حالا اينجا كنار اين همه خاطره باراني،
تنها مي گويم  همچنان دوستت دارم
نه در لحظه‌ها و ثانيه‌ها، نه، كه در تمام نفسها،
بي دریغ‌تر از هميشه
حضور معطر تو، بودن، درست همان زمان كه نيستي
و لحظه ها با بوي خاطره‌ها جان مي گيرند
مي مانند، مي مانند
براي من، فقط يك نگاه تو
همينقدر كافي است، بابايي !
من اگه از چشمای تو می گم
من اگه در پی نام و نشون تو هستم
من اگه از زخم کاری دل می گم
مکدر نشو... جون پناه من
من از چشمای تو می گم تا ببینی
که روزگارم سخت و تن زخمیم عاصیه
تا تو ببینی که دلم تنگه برا خونه و هم خونه
دلم تنگه برا آسمونی که دیگه آبی نیست
دلم تنگه و دل فولادم تا شده ، خم شده ، شکستس
دلم تنگه برا ابری که دلش پر گریه است
دلم تنگه برا آب ، بارون
تو رو خدا بذارین بارون بیاد
بذارین این چشما خیس از دعای مادر بشه
حالا همينجا و هرجا، كه نباشي و باشم،
يك حس آشنا مرا با خود ميبرد
همه ی این کلمات و واژه ها را
که نه ، که تمامی مقصود دلم را
اهل روزگار بدانند
هنوز عکس نگاه او با من است
برای من ، یعنی تمنای او
حتی آن مهری که به کینام ریخته است
هنوز آن گوشه های نایاب دلم
سی بودن با او بی قرار است
هنوز نامش عزیز ترین قشنگی هاست
در این اوقات ناخوش دلتنگی ها
هنوز ...
برایت فریاد می زنم
از روزگار پرگلايه
از آنچه مرا دلتنگ کرده است
از آنچه مرا در خود شکسته است
از کسي که از دل فرشته اش بي خبر است
بابايي
به بويت قسم
خسته ام
ديگر چشمهايم اشکي ندارد براي ريختن
ديگر از اين همه واهمه پکيده ام
پکيده ام
مي فهمي
بی نگاهی که بوی مهربانی دهد
غافل از این که همین نزدیکی ها
از آب آبی تر است دلی که میمیرد برای لحن کودکان یار
لحنی شبیه مریمی های پر پر
امشبم مثل همیشه ست
آره... .. .
باز هم سر میزند تنهایی
آره... .. .
از دوباره می آید دلتنگی
آره... .. .
و دوباره آرزوی مرگ چنبره سبز رنگ خود را در حوالی عقلیم ما می گستراند